Showing posts with label लेख. Show all posts
Showing posts with label लेख. Show all posts

Sunday, 19 January 2020

वर्तमान समयमा पड्नु पर्ने उपयुक्त विषय : भेटेरिनारी विज्ञान

वर्तमान समयमा पड्नु पर्ने उपयुक्त विषय : भेटेरिनारी विज्ञान


विज्ञान विद्यार्थीका लागि उच्चतर माध्यमिक पढीसकेपछि आफ्नो पढाई अझ अघि सार्न एक प्रश्न खडा हुन्छ –‘अब के पढ्ने?’ मेधा  विद्यार्थीले सामान्यत: आई. आई. टी. तिर ध्यान दिन्छन । आम विद्यार्थीले भने म्याडिकल या इन्जिनियरिङ्ग तिर । तर समयको साथ साथ यस कुरामा पनि बदलाव आएको छ। गत  दुईवर्षमा प्राय: 2000 जना विद्यार्थीले  आई. आई. टी.को पढाई छाडेको खबर छ।म्याडिकल या इन्जिनियरिङ्ग विधामा पनि अघिअघिको भन्दा आकर्षण  कम्ति भएको देखिन्छ । विद्यार्थीले आफ्नो केरियर चयन गर्दा मुख्यतः तीन कुराले महत्व पाएको हुन्छ- 1) आफ्नो रुचि, 2) जागिर पाउने सम्भवना र  3) जागिर पाएपछि  त्यसको सुरक्षा । पढाइ तुर्याइसकेपछि प्राय:जसोले व्यक्तिगत खण्डका जागिरमा पस्छन्। तर त्यहाँ उनीहरूको अत्याधिक खट्नी हुन्छ। धेरै जसोलाई कामको तनावले सताएको हुन्छ। तर सरकार जागिरमा भने निकै आराम हुन्छ, भविष्यको निश्चयता पनि रहन्छ हुनत यसलाई पाउनुमा निकै पाप्पड बेल्नु पर्छ।
यी सबै पक्षलाई मध्यनजर राख्दा पशु पालन र पशु चिकित्सा (भेटेरिनारी) सर्वोत्तम पेशा देखिन्छ। व्यक्तिगत होस् या सरकारी खण्ड, जागिर प्रायः निश्चित छ । त्यतिमात्र होइन; जागिर नगरेर आफैंले व्यवसाय गर्नु या फार्म खोल्नुभन्दा पनि उन्नतिको प्रचुर सम्भावना छ। हिजोआज विभिन्न सरकारी प्रकल्प अन्तर्गत कम व्याजमै ऋण पनि पाउन सकिन्छ। त्यसबाहेकै सरकारी subsidy (विशेष छुट) त हुन्छ नै।


भेटेरिनारीको स्नातक डिग्री (ब्याचलर ऑफ भेटेरिनारी साइन्स एंड अनिमल हास्बेनडारी) प्राप्त गरे पछि रोजगार या नोकरीको अवसर पनि थुप्रै छन l सरकारी अधिकारी  बन्ने ढोका खोलिन्छ, जस्तै: पशु चिकित्सा पदाधिकारी, पशु चिकित्सा प्रसार अधिकारी, नगर पालिकाका हस्पताल या चिडियाखानामा चिकित्सक, अनुसन्धान केन्द्रहरूमा शोध सहायक आदि, शिक्षा  प्रतिष्ठानहरूमा अध्यापक, पौलट्री शोध अधिकारी  आदि l एस बाहेक गैर सरकारी भेटेरिनारी हस्पताल, निजस्व कोम्पानीहरू, जस्तै ह्याचरी, दाना या औषधी कोम्पानी ,पौलट्री इन्ट्रीग्रेटर, प्रोसेसिङ्ग कोम्पानी आदिमा पनि  जागिर पाउन सकिन्छ l भारत वर्षको थल सेनाको चिकित्सा कोरमा लेफटेनेंट रेंकमा सर्ट सर्विस कमिसन प्राप्त गर्न सकिन्छ l उता सशस्त्र सीमा बल, इन्डो  टिबेटियन बोर्डर फोर्स, बोर्डर सिकिउरिटी फोर्स, आसाम राईफल्स आदिमा भेटेरिनारी ओफ़िसरको जागिर पाउन सकिन्छ l यदि कसैको जागिर गर्ने इच्छा छैन भने स्वतन्त्र  प्राइवेट प्रेक्टिस पनि गर्न सकिन्छ l
एकजना पशु चिकित्सकलाइ सरकारी जागिरमा सुरुवातको बेतन प्राय: ४६ देखि ५० हजार रुपियाँ सम्म प्राप्त हुन्छ , जबकि गैर सरकारी संस्थानहरूमा ३५ देखि ४० हजार प्रति महिना प्राप्त हुन्छ  l   निजी क्लिनिक खोलेर पनि रुपियाँ कमाउन सकिन्छ l एस  बाहेक आँफैले पशुहरू पालेर अर्थात् फर्मिंग गरेर पनि आत्म नियोजन गर्न सकिन्छ l असमका मानिसहरू प्राय:जसो नै आमीष भोजी भएकाले गर्दा ब्रोइलर  अथवा कुखुराको फुल उत्पादन गरी आर्थिक  निकै लाभवान हुन  सकिन्छ l  पशु पालन त हाम्रो परम्परा मैं  जडित छ भन्दा अत्युक्ति नहोला l त्यसै परिप्रेक्षमा भन्न जाँदा विज्ञान सम्मत पद्धतिले गो पालन, बाख्रा पालन, बंगुर (उन्नत जातका सुँगुर) पालन गरी पनि मासिक राम्रो आय उपार्जन गर्न सकिन्छ जुन चाहिं सरकारी जागिरको तनखा भन्दा बरु बढी नै हुन्छ l कुनै पनि भेटेरिनारी ग्रेजुवटलाइ ब्यांकहरूले कम ब्याजमा ऋण दिने प्रावधान छ l

भेटेरिनारी साइन्स  (पशु पालन र पशु चिकित्सा) अन्तर्गत जीव-जन्तु पालन र यिनीहरूमा हुँने रोगका उपचार एवं अनुसन्धान सम्बन्धि अध्ययन गरिन्छ l यस बिषयमा इच्छुक प्रार्थीले भौतिक विज्ञान, रसायन र जीव विज्ञानसंग हाइयार सेकेण्डरी परिक्षामा कमसे कम ६० प्रतिशत अंक लिएर उत्तीर्ण हुनु पर्छ l भेटेरिनारी साइन्स  पढ्नका लागि दुइ प्रकारले आसन पाइन्छन  : भारतीय पशु चिकित्सा परिषद अन्तर्गतका आसन र भेटेरिनारी कालेजका आफ्नै आसन l भारत वर्षका विभिन्न भेटेरिनारी कालेजहरूमा जति पनि आसन छन् तिनका १५ प्रतिशत आसन उक्त परिषदले आफ्ना हातमा राखेको हुन्छ l यी आसन पाउन परिषदले आयोजन गरेको अखिल भारतीय स्तरको प्रवेश परीक्षामा उत्तीर्ण हुनु पर्दछ l उत्तीर्ण भएका प्रार्थीले भारत वर्षका विभिन्न भेटेरिनारी कलेजहरूमा यी  १५ प्रतिशत आसनमा भर्ना हुन पाउँछन l भारत वर्षका विभिन्न भेटेरिनारी या कृषि विश्वविद्यालयहरूमा रहेका ८५ प्रतिशत आसनका लागि यिनिहरू आँफैले प्रवेश परीक्षा आयोजन गर्छन l  त्यसैले एसका लागि भिन्नै आवेदन गर्नु पर्छ l यो  कोर्सको अवधि साढे ५ बर्षको  हुन्छ, जसमा साढे ४ बर्षको डिग्री कोर्स हुन्छ अनि अन्तिम एक वर्षको इन्टर्नशिप हुन्छ l कोहि विशेषज्ञ हुन  चाहेमा अझ दुइ वर्ष पढी पोस्ट ग्रेजुएसोन  या एम. भी. एस. सि. डिग्री हाँसिल गर्न सकिन्छ l स्नातक पाठ्यक्रममा विद्यार्थीलाइ फिजिओलोजी, एनाटोमी, पेथोलोजी, लाइव्स्टोक प्रडाकसन एण्ड म्यनाज्मेंट, नुट्रीसन, बायोकेमिस्ट्री, माइक्रोबायोलोजी, मेडिसिन, फर्माकोलोजी, पारासाइटोलोजी, ब्रिडइंग, गाइनिकोलोजी जस्ता बिषयहरू पढ़ाइन्छ l स्नातकोत्तर डिग्री लिंदा भने यी यी बिषयहरू छुट्टा छुट्टै पढ्नु पर्दछ l स्नातक डिग्रीको निम्ति प्रार्थीको आयु  १७ बाट २१ बर्षको हुनु पर्छ l यसको चयन  प्रक्रिया अप्रेल - जुन महिनामा हुन्छ l परिक्षामा बस्तुनिस्ट प्रश्नहरू सोधिन्छन , जसमा सामान्य ज्ञान, भौतिक विज्ञान, रसायन विज्ञान तथा जीव विज्ञान सम्बन्धित प्रश्नहरू सोधिन्छ l यसको प्रश्नपत्र दुइ घण्टाको हुन्छ जसमा १२० वटा प्रश्नहरूको जवाफ दिनु पर्छ l पशु चिकित्सा परिषदले आयोजन गरेको परीक्षामा सफल प्रार्थिले आँफुले रोजेको कलेजमा एडमिसन पाउँछन l वि. वि.ले आयोजन गरेको  परीक्षामा सफल प्रार्थिले भेटेको अंक अनुसार कलेजमा एडमिसन पाउँछन l यस कोर्समा उत्तीर्ण हुन प्रार्थीले कूल ५ देखि ६ लाख जति सम्म रुपियाँ खर्च गर्नु पर्दछ l अधिक जानकारीको लागि भारतीय पशु चिकित्सा परिषदको वेब साइट हेर्न सकिन्छ l
आसाममा गुवाहाटीको खानापारामा र लाखिमपुरको जयहिङ भन्ने ठाउँमा दुइटा भेटेरिनारी कलेज छन, जसमा क्रमै: १०० र ४० वटा आसन छन l यिनका २१ वटा आसन भेटेरिनारी परिषदको अन्तर्गत र २६ वटा आसन पूर्वोत्तर भारतका राज्यहरूका विद्यार्थीका लागि संरक्षित राखिएका हुन्छन l  यी सात राज्यहरूका आ-आफ्नै आसन छन र राज्यहरूले आफ्ना विद्यार्थीहरू आँफै चयन गरी पठाउँछन l आसामका प्रार्थिहरूले चाहिं प्रवेश परीक्षा दिएर भर्ना हुनु पर्दछ l यी दुवै कलेजहरूमा प्राय: ५०-५४ वटा आसनहरू छन जुन चाहिं साधारण वर्गका प्रार्थीका लागि मुक्त राखिएका छन l

ड. देवेन सापकोटा
प्राध्यापक. असम कृषि विश्व विद्यालय
खानापारा,गुवाहाटी
चलभाष: ९४३५३०९२३५

Wednesday, 15 January 2020

নতুন চিন্তাৰে প্ৰভাৱিত যুৱ প্ৰজন্ম আৰু সমাজ ব্যৱস্হা

নতুন চিন্তাৰে প্ৰভাৱিত যুৱ প্ৰজন্ম আৰু সমাজ ব্যৱস্হা
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
                                    ✍️ কৃষ্ণ ভূজেল
                                       ( ৯১০১১৫৮৬৩৭)

সময় পৰিৱৰ্তনশীল । সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে-লগে সমাজ ব্যৱস্হা , মানুহৰ চিন্তাধাৰা , আচাৰ-ব্যৱহাৰ সকলোবোৰ পৰিৱৰ্তন হব ধৰে। কাৰণ মানুহৰ চিন্তাধাৰাবোৰ পৰিৱেশ আৰু পৰিস্হিতি সাপেক্ষেহে গঢ়ি উঠে । পৰিৱৰ্তনৰ এই পথেৰে আহি আহি সময়ে আজি আধুনিক যুগত ভৰি দিছেহি , য'ত বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিৰ জয়জয়কাৰে অসম্ভৱ শব্দটোক অৰ্থহীন কৰি তুলিছে । আধুনিকতাই মানুহক  আধুনিকভাৱে চিন্তা - চৰ্চা কৰিবলৈ , আধুনিক আৰু উন্নতভাৱে জীৱন যাপন কৰিবলৈ শিকাইছে। এই পৰিৱৰ্তন আৰু আধুনিকতাৰ কবলতেই পৰি আজিৰ যুৱপ্ৰজন্মৰ চিন্তাধাৰাবোৰ আগতকৈ ভিন্ন আৰু ব্যতিক্ৰমী হব ধৰিছে ,তেওঁলোক যেন বহু ক্ষেত্ৰত পৰম্পৰাৰ বিৰোধী আৰু নতুনত্বৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ পৰিছে। সেয়ে আজি বৌদ্ধিক মহলত চৰ্চাৰ মূল বিষয়বস্তু হিচাপে স্হান পাইছে ' নতুন চিন্তাৰে প্ৰভাৱিত যুৱ প্ৰজন্ম আৰু সমাজ ব্যৱস্হা'।
          অসম তথা ভাৰতবৰ্ষৰ সমাজ ব্যৱস্হাৰ এক সবল ঐতিহ্য আছে। বিভিন্ন ৰীতি- নীতি আৰু পৰম্পৰাৰ দোলেৰে বান্ধ খাই আমাৰ সমাজ ব্যৱস্হাটো গঠিত হৈছে । জন্মলগ্নৰে পৰা আমাৰ সমাজৰ নিদিষ্ট নীতি-নিয়ম , বিচাৰ ব্যৱস্হা , পৰিচালনাৰ ব্যৱস্হা, পৰম্পৰা আদি আছে । সমাজৰ যিকোনো সমস্যাৰ ওপৰত ৰাইজে সমবেত হৈ বিচাৰ- বিবেচনাৰে সিদ্ধান্ত লয় আৰু উৎসৱ পাৰ্বনো একেলগে উদযাপন কৰে। এইধৰণেই সময়ৰ ধুমুহাক নেওচি যুগে যুগে আমাৰ সমাজ ব্যৱস্হা চলি আহিছে । কিন্তু একবিংশ শতিকাৰ সাম্প্ৰতিক প্ৰেক্ষাপটত আধুনিক চিন্তাৰে প্ৰভাৱিত যুৱ প্ৰজন্মৰ বাবে সমাজৰ পৰম্পৰা, ৰীতি - নীতি মানি জীৱনটোক অতিবাহিত কৰাটো যেন প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে। কাৰণ তেওঁলোকে জীৱনটোক নিজে বিচৰা ধৰণে, মুক্তভাৱে অতিবাহিত কৰিব বিচাৰে, বান্ধোন তেওঁলোকৰ বাবে যেন অসহ্যকৰ। সেইবাবেই ভিন্ন সময়ত যুৱ প্ৰজন্মসকল সমাজত প্ৰচলিত বহুতো পৰম্পৰা আৰু ৰীতি- নীতিৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়া দেখা যায় । ইয়াকে লৈ সচেতন মহলত যথেষ্ট চৰ্চা হব ধৰিছে  আৰু তাৰ মাজতেই দুই চাম লোকৰ সৃষ্টি হৈছে । তাৰে এচামৰ মতে , যুৱপ্ৰজন্মসকলে সমাজৰ পৰম্পৰাবোৰক এৰি বৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰাৰে নিজক গঢ়িব লাগে। আনহাতে , অন্য এক চামৰ মতে যুৱপ্ৰজন্মসকলে সমাজৰ পৰম্পৰাক ত্যাগী জীৱন অতিবাহিত কৰাটো অনুচিত। বৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰা আৰু পৰম্পৰা দুয়োটা চিন্তাধাৰাৰ মাজেৰেহে নিজক গঢ়িব লাগে । এইদৰে সমাজত যুৱপ্ৰজন্মসকলৰ জীৱন প্ৰণালীক লৈ দুই পৰস্পৰ বিৰোধী চামৰ জন্ম হোৱা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে  আৰু দুয়ো নিজৰ নিজৰ স্হান আৰু যুক্তিত শুদ্ধ বুলি নিজক প্ৰতিপন্ন কৰিব বিচাৰে।
         চৌপাশে উন্নয়ন আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ বতাহ বলা এই উন্নত শতিকাৰ বাসিন্দা হৈ এইধৰণৰ বিষয়ত  বিতৰ্ক কৰাটো সময়োপযোগী নহয় যদিওঁ জৰুৰী হৈ পৰিছে।  আধুনিক চিন্তাধাৰা , পৰম্পৰা , সমাজ ব্যৱস্হা , যুৱপ্ৰজন্ম এই সকলো বিষয়ৰ ওপৰত সৃষ্টি হোৱা বিতৰ্ক সমস্যাৰ সমাধানৰ উপায় হিচাপে আমিবোৰে এক নতুন জীৱনৰ পাতনি মেলিব লাগিব , নিজক সলনি কৰি যোগাত্মকভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব লাগিব । যাৰ নাম 'প্ৰাসংগিক জীৱন '। অৰ্থাৎ যুৱ প্ৰজন্মসকলে সময়ৰ আৰু পৰিৱেশৰ প্ৰাসংগিকতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি নিজৰ জীৱনটোক অতিবাহিত কৰিব লাগিব । সমাজত প্ৰচলিত ৰীতি - নীতি , পৰম্পৰাৰ ভিতৰত যিবোৰ প্ৰাসংগিক তথা প্ৰয়োজনীয় , যাৰ জৰিয়তে সমাজৰ লগতে নিজৰো উন্নয়ন সাধন কৰিব  পাৰি তেনে পৰম্পৰাক  আঁকোৱালি লব লাগে আৰু যিবোৰ পৰম্পৰা আৰু ৰীতি- নীতি অবৈজ্ঞানিক ,  মানৱতা আৰু উন্নয়নৰ বিৰোধী সেইবোৰক ত্যাগ কৰি বৈজ্ঞানিক প্ৰাসংগিক চিন্তাধাৰাৰে নিজক গঢ়ি তুলিব লাগে । তেনে কৰিলেহে সমাজ আৰু যুৱ প্ৰজন্ম উভয়ে উপকৃত হব , দেশৰ বাবে সুবাৰ্তা  আহিব।
       'প্ৰাসংগিক জীৱন' ত যুৱপ্ৰজন্মসকলে সমাজৰ ৰীতি- নীতি আৰু নিজৰ চিন্তাধাৰাৰ মাজত প্ৰাসংগিক চিন্তাধাৰাক উপলব্ধি কৰিব লাগিব আৰু তাক হৃদয়ংগম কৰি জীৱনত বাস্তবায়িত কৰিব লাগিব  । যেনে সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন অন্ধ বিশ্বাস , বৰ্ণবৈষম্য আদিবোৰ অপ্ৰাসংগিক , সেয়ে এইবোৰক ত্যাগ কৰিব লাগে আৰু বিভিন্ন প্ৰাসংগিক বৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰাবোৰক আঁকোৱালি লব লাগে । তেতিয়াহে সমাজত উন্নয়ন সম্ভৱ । আধুনিক চিন্তাৰে প্ৰভাৱিত যুৱ প্ৰজন্মসকলে এটা কথাক গুৰুত্বসহকাৰে লোৱাটো উচিত যে , তেওঁলোকৰ আধুনিক জীৱনে যাতে সমাজৰ মানদণ্ড হ্ৰাস নকৰে। অৰ্থাৎ সৰুৱে -ডাঙৰক সন্মান কৰা, পিতৃ- মাতৃক সন্মান কৰা, বয়োজেষ্ঠসকলক সন্মান কৰা, শিক্ষাগুৰু সকলক সন্মান কৰা , ডাঙৰে-সৰুক মৰম কৰা, সমাজ পৰিচালনাৰ নিদিষ্ট নিয়ম-নীতিক পালন কৰা এই সকলোবোৰ সমাজৰে এক ৰীতি, বিষয়বস্তু । যিয়ে সমাজৰ মানদণ্ডক উচ্চ শিখৰত ৰাখে, সমাজক জীয়াই ৰাখে । কিন্তু দেখিবলৈ আৰু শুনিবলৈ পোৱা যায় যে  আধুনিকতাৰ কবলত পৰি বহু যুৱ প্ৰজন্মই বহু ক্ষেত্ৰত সৰু -ডাঙৰ , বয়োজেষ্ঠ এইসম্পৰ্কবোৰ যেন নমনা হৈছে, সন্মান কৰিব নজনা হৈছে, কেৰেপ নকৰা হৈছে । এই কেৰেপ নকৰাৰ নীতিৰ কবলত পৰি নৈতিকতাহীনতাত যুৱপ্ৰজন্ম ভুগিব লগা হৈছে ,  সমাজৰ মানদণ্ড হেৰাই যাব ধৰিছে । গতিকে , যুৱপ্ৰজন্ম সকলে আধুনিক আৰু বৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰাৰ মাজতো এইক্ষেত্ৰত সচেতন হোৱাতো অত্যন্ত প্ৰয়োজন । কেৰেপ নকৰাৰ নীতিৰ বলি হৈ সমাজত বিশৃংখল সৃষ্টি  কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগিব।
           আচল কথাটো হ'ল, সাম্প্ৰতিক সময়ত যুৱপ্ৰজন্মসকলে নিজকে দায়িত্বশীল হিচাপে গঢ়ি তুলি সমাজৰ প্ৰত্যেকটো বিষয়বস্তুৰ ওপৰত বৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰাৰ মাজেৰে প্ৰাসংগিকতাক হৃদয়ংগম কৰি আগবাঢ়ি যাব লাগে । তেতিয়াহে , সমাজৰ লগতে যুৱপ্ৰজন্ম সকলৰ উন্নয়ন সাধন সম্ভৱ। ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজন, প্ৰাসংগিক জীৱনৰ উপলব্ধি। যাৰ জৰিয়তে সমাজৰ প্ৰত্যেকটো বিষয় বস্তুৰ প্ৰাসংগিকতা আৰু অপ্ৰাসংগিকতাৰ ওপৰত বিবেচনা কৰি আগবাঢ়িব পাৰে। এই কথাক হয়তো বহুতে বিভিন্ন যুক্তিৰে নস্যাৎ  কৰিব পাৰে কিন্তু প্ৰকৃত সত্যক কোনেও অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে । সত্য সদায়েই সত্য ।  সমাজক জীয়াই ৰাখিবলৈ হলে , যুৱ প্ৰজন্মসকলক উন্নয়নৰ দিশত এখোজ আগুৱাই নিবলৈ হলে , দেশক প্ৰগতিৰ দিশত আগুৱাই নিবলৈ হলে নিজৰ চিন্তাধাৰাক সলনি কৰি এক নতুন জীৱনৰ পাতনি মেলাটো অত্যন্ত জৰুৰী হৈ পৰিছে , সেয়াই হৈছে " প্ৰাসংগিক জীৱন"।
         দেখা যায় যে  যুৱপ্ৰজন্মসকল অনৈতিক দিশত আগবাঢ়ি যোৱা বুলি সমালোচনা বহুতে কৰে , কিন্তু তাৰ সমাধাৰ প্ৰকৃত পথ দেখুওৱাই দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত কোনো আগবাঢ়ি নাহে। মনত এটা প্ৰশ্ন হয় যে সমালোচকসকলে যুৱপ্ৰজন্মসকল সৎ দিশত আগবাঢ়ি যোৱাৰ বাবে তেওঁলোকে সামাজিক পৰিৱেশক সেইঅনুসাৰে গঢ় দিছেনে? যদি দিছে তেতিয়াহলে সমালোচনাৰ  প্ৰয়োজন ক'ত? গতিকে যুৱপ্ৰজন্মসকলক সমালোচনাৰ লক্ষ্য কৰি লোৱাতকৈ কিদৰে চীন, জাপান আদি দেশৰ দৰে যুৱপ্ৰজন্ম সকলক সঠিক দিশত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি , মানৱ সম্পদ হিচাপে গঢ় তুলিব পাৰি তাৰ ওপৰতহে অধিক গুৰুত্ব আৰূপ কৰিব লাগে । তেতিয়াহে , সামগ্ৰিক উন্নয়ন সম্ভৱ। দেশৰ উন্নয়ন সম্ভৱ । কাৰণ , যুৱচাম দেশ আগবঢ়াৰ এক ইন্ধনস্বৰূপ।
         কাৰোবাক সমালোচনা কৰা নতুবা অন্তৰত আঘাত হনাৰ লক্ষ্য মোৰ নাই,  সদায়েই সমালোচনাৰ পাত্ৰ হৈ থকা যুৱপ্ৰজন্মসকল আগবাঢ়ি যোৱাকৈ আধুনিক আৰু বৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰাৰ মাজেৰে আমাৰ সমাজ ব্যৱস্হা গঢ়ি উঠক ,  যুৱপ্ৰজন্মৰ লগতে দেশৰো উন্নয়ন সাধন হওঁক , সেয়াহে মোৰ প্ৰধান লক্ষ্য। আধুনিক যুগৰ যুৱক হিচাপে সদায়েই প্ৰাসংগিকতা আৰু অপ্ৰাসংগিকতাৰ ওপৰত  ভিত্তি কৰি সমাজক নতুন ধৰণে চিন্তা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰো। গতিকে, উন্নয়নৰ বাবে আমি সকলোৱে সময়োপযোগী চিন্তাৰে আগবাঢ়িব লাগিব এৰা-ধৰাৰ মাজেৰে।
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Monday, 13 January 2020

असममा नेपाली पत्र-पत्रिकाको स्थिति

असममा नेपाली पत्र-पत्रिकाको स्थिति

असम तथा उत्तर पूर्वाञ्चलको समाचार पत्र र पत्र-पत्रिका प्रकाशनको क्रमलाई हेर्ने हो भने मणिसिंह गुरूङ्गको सम्पादनमा शिलाङ्बाट प्रकाशित साप्ताहिक पत्र गोर्खा सेवक को नाम सर्वप्रथम आउँदछ। 1974 सनदेखि प्रकाशित भएको यो पत्रबाट नै उत्तर पूर्वाञ्चलमा नेपाली समाचार पत्र प्रकाशनको शुरूवात भएको देखिन्छ। सम्पूर्ण उत्तर पूर्वाञ्चल अहिन्दीभाषी क्षेत्र भएकोले नेपालीका लागि आवश्यक मुद्रण सुविधाको पनि यहाँ धेरै अभाव थियो। मुद्रण समस्याका साथै उत्तर पूर्वाञ्चलका नेपालीहरू अनेक प्रकारका आर्थिक, सामाजिक, राजनैतिक र सांस्कृतिक समस्याहरूबाट समेत पीडित छन र सबभन्दा पहिले आफ्नो अस्तित्व र स्थायित्वको लागि नै सङ्घर्षरत पनि रहनु परेको हुँदा यस भेगमा नेपाली समाचार पत्र र पत्र-पत्रिकाहरूको प्रसार र विकास जुन गतिमा अपेक्षा राखिएको थियो त्यस्तो हुन सकेको छैन। यसरी सम्वाद र साहित्यको प्रचार प्रसारका लागि जुन किसिमको एक निश्चित र शान्त वातावरणको अपेक्षा रहन्छ त्यो भर्खरै मात्र शुरू भएको अनुमान हुन्छ। एकपछि अर्को जटिल समस्याहरूसँग सङ्घर्ष गरिरहनु परेको अप्ठ्यारो परिस्थितिमा पनि समय समयमा यस पूर्वाञ्चलका सहृदयी नेपालीहरूले आ-आफ्ना प्रकारले सम्वाद र साहित्य जगतमा योगदान दिंदै आएका छन। 
सन 1934 देखि निस्कन थालेको यो गोर्खा सेवक नामक साप्ताहिक पत्रले उत्तर पूर्वाञ्चलको नेपाली समाचार पत्रको इतिहासमा अमिट छाप छोडदै नेपाली भाषाको प्रचार प्रसार र विस्तारमा योगदान पुऱ्याएको भएपनि यस क्षेत्रमा साहित्यिक गतिविधि न्यूनता र शिथिलताले गर्दा गोर्खा सेवक नेपाली समाचार जगतको बाटो खनी सन 1936 मै बन्द हुन पुग्यो।
असम तथा उत्तर पूर्वी भारतबाट धेरै सङ्ख्यामा नेपाली पत्र-पत्रिकाहरू प्रकाशित भए। अनि केही अवधिसम्म प्रकाशित भएर बन्द पनि भए। धेरै सङ्ख्यामा पत्र-पत्रिकाहरू प्रकाशित भए पनि यसको प्रचार प्रसार, विकास स्थायी हुन सकेन। सङ्ख्याको दृष्टिले हेर्ने हो भने सन् 1948 मा गुवाहाटीबाट हिमाद्री, सन् 1955 मा दरंग नेपाली छात्र सङ्घको प्रभात, सन् 1956 मा आनन्दसिंह थापा,वीरसिंह भण्डारी र नरेन्द्र सिंह राणाको सम्पादनमा जाग्रत गोर्खा, यसै वर्ष तेजपुरबाट ब्रह्मपुत्र, सन 1958 मा डिगबोइबाट मुक्ति, सन् 1960 मा दुलियाजानबाट हिमालय, डिगबोइबाट कोपिलो, हाफलंगबाट नवज्योति, सन् 1969 मा गुवाहाटीबाटै हाम्रो सयपत्री आदि पत्रिकाहरू प्रकाशित भए। 
यसरी प्रकाशित प्राय जसो पत्रिकाहरूको आयु अत्यन्तै छोटो रहेबाट एक अर्कोसँग दाँजेर हेर्ने र मूल्याङ्कन गर्ने स्थिति छैन। जे होस त्यसबेला प्रकाशित पत्रपत्रिकाहरू साहित्य विधाप्रतिनै समर्पित रहेका हुँदा यिनीहरूले केही न केही छाप भने जनमानसमा छाडेकै छन।
असम तथा उत्तर पूर्वाञ्चलका नेपाली पत्र-पत्रिकाहरूलाई प्रकाशित कालको आधारमा दुई भागमा बाँडन सकिन्छ। सन् 1970 अघि र त्यसपछि प्रकाशित भएका पत्र-पत्रिकाहरू नेपाली पत्र-पत्रिकाहरूको इतिहासमा पछिल्लो सत्तरीको दशकलाई सङ्क्रमण कालको रूपमा लिन सकिन्छ। किनभने त्यसपछिको समयमा प्रकाशित भएका कुनै पनि पत्र-पत्रिकाहरू नेपाली भाषा मान्यता आन्दोलनबाट कुनै न कुनै प्रकारले प्रभावित भएका छन। जनमानसमा पत्र पत्रिकाहरू सूचना प्रचार र समाचारको बाहक मात्रै नभएर वर्तमान समयको जनजागरणको एउटा सशक्त माध्यम पनि भएको हुँदा सत्तरीको दशक पछिका अनेक पत्र पत्रिकाहरूले भाषा आन्दोलन र प्रचार प्रसारको दायित्व पनि बोक्न थाले। 
सत्तरीको दशकपछि सन् 1971 मा गुवाहाटीबाट हाम्रोध्वनि, यसैवर्ष शिलाङबाट युगरेखा, 1972 मा तेजपुरबाट आँखा, हाफलंगबाट नौलो किरण, लामडिङबाट विन्दू, सिमलगुढीबाट सहारा, डिब्रुगडबाट साथी, ग्वालपाडाबाट उषा, गर्दै एकाएक अनेक पत्र पत्रिकाहरू प्रकाशित भएर आए। यी पत्र पत्रिकाहरूले आ-आफ्नो क्षेत्रका साहित्यिक गतिविधिहरूलाई प्रभावित पार्दै भाषा आन्दोलनको क्रमलाई पनि अघि बढाए। सन् 1974 मा गुवाहाटीबाट सलेदो, बिदाइ, रौताबाट च्याँखे, तिनसुकियाबाट पूर्वाञ्चल समाचार र कोइलाखानबाट बाटो, सन् 1975 मा कार्बि आंलङ हवाइपुरबाट हाम्रो स्वर, सन् 1976 मा गुवाहाटीबाट जनमुख, सन् 1978 मा गुवाहाटीबाट सामयिकी, अखिल असम नेपाली छात्र सङ्घको अगुल्टो र सिमलगुडीबाट युगसाथी, सन् 1980 मा कहिले उदालगुडी र कहिले तेजपुरबाट आमा, नलबाडी निकासीबाट खुकुरी, कामरूप (गेरूवा) बाट भानु उदय, तेजपुरबाट तरङ्ग, बालिजानबाट नयाँ दिगन्त, छयदुवारबाट शिखा गर्दै धेरै सङ्ख्यामा पत्र पत्रिकाहरू अस्तित्वमा आए। तर सबैजसो पत्र पत्रिकाहरू आ-आफ्नो सीमित घेराभित्रै सीमित बनेर केही अवधि पश्चात् नै अनेक पत्र पत्रिकाहरू आर्थिक चपेटमा परी असमयमा नै बन्द भए। तैपनि हौसला र आशाका साथ नयाँ नयाँ प्रकाशनहरू आउँदै रहे। 
सन् 1981 मा नाग्रिजुलीबाट डोको, गुवाहाटीबाट आह्वान, ज्वाला, नौदुवारबाट स्पन्दन, गुवाहाटीबाट विश्वजन आवाज र कोक्राझारबाट पूर्वाञ्चल भाषा सम्वाद, सन् 1982 मा तेजपुरबाट कलेज बुलेटिन, बिहालीबाट पूर्वोदय, आसाम गोर्खा सम्मेलनको सम्मेलन, सन् 1983 मा सोठियाबाट सामयिकी, बुढीगांगबाट पूर्वाञ्चल पत्रिका, सन् 1984 मा हवाइपुरबाट हाम्रो आँट, गुवाहाटीबाट परिषद पत्र, डिगबोइबाट प्रकाशन पत्रिका, शिवसागरबाट जन संगालो, सन् 1985 मा ग्वालपाडाबाट संगत, सन् 1987 मा निकासीबाट छिमेकी, सन् 1990 मा शिङरीबाट सयपत्री, तेजपुरबाट आजको वार्ता (पछि देशवार्ता) सन् 1991 मा विश्वनाथ साहित्य पत्रिका, निकासीबाट मज्जा, सन् 1992 मा गुवाहाटीबाट गोर्खा टाइम्स, गुवाहाटीबाटै मासिक पत्रिका नौलो कोसेली प्रकाशमा आए।
असमको नेपाली पत्रकारिता भन्नाले सन् 1990 मा तेजपुरबाट प्रकाशमा आएको आजको वार्ता र पछि देशवार्ता नामाकरण भएको पत्रिकाले आधुनिक ढाँचामा शुरूवात गरेको मान्न सकिन्छ। हुनत यस अघि पनि धेरै पत्र पत्रिकाहरू प्रकाशनमा आएका थिए। तर ती पत्रिकाहरू काव्यात्मक रचना प्रधान रहने हुनाले समाचारधर्मी लेखहरूलाई लिई असमबाट नयाँ आयाम शुरू गरेको थियो यस पत्रिकाले। असम तथा पूर्वाञ्चलबाट हस्तलिखित पत्रिकाहरू पनि विभिन्न ठाउँबाट केही अवधिसम्म चलेका थिए।
उदालगुडीबाट सृजना नामक हस्तलिखित पत्रिका केही दिनसम्म चलेको थियो। पूर्वाञ्चलको साहित्यिक गतिविधिमा अग्रणी भूमिका राख्ने शिलाङ्बाट मादल, अछेता आदि अनेक नामले पत्रिकाहरू प्रकाशित भए तर सम्वाद पत्रको स्थान भने उनीहरूले लिन सकेनन। सन् 1992 मा पहिले गुवाहाटीबाट र पछि उदालगुडीबाट प्रकाशित भएको नेपाली समाचार पत्रिका नौलोकोसेली ले खोजी पत्रकारिताको आधारशिला बनाएको थियो। गुवाहाटीबाट हेमन्त शैकियाले सपरिवार नामको एक रङ्गीन मासिक पत्रिका प्रकाशित गरी आठ वर्षसम्म चलाएको थियो। रोहित गौतम यस्का सम्पादक थिए।
असममा 2009 सनमा हाम्रो प्रजाशक्ति प्रकाशित हुन थालेपछि दैनिक पत्रकारिता शुरू भएको हो। पहिले टेबोलोइड आकारमा र पछि सम्पूर्ण दैनिक पत्रको रूपमा प्रकासमा आएपछि असममा नेपाली समाचारहरूले आत्मप्रकाश गर्न थाले। तर पर्याप्त पूँजीको अभावमा त्यो पत्रिकाले संवाददाताहरू नियोग नगरिकनै शुभेच्छुकहरूबाट प्राप्तहुने समाचारहरू र अन्य सूत्रहरूको सहाराले नै समाचार पत्र निकाल्दै रहे। अब हिमालय दर्पणको असममा पदार्पण भएपछि पूर्णांग रूपमा नेपाली समाचार पत्र यस भेगका नेपाली भाषीहरूले पाएका छन। तर मान्छेहरूमा यस्को प्रभाव विस्तार गर्न भने धेरै शीप र जाँगरको प्रयोजन छ। नयाँ लेखकहरूको जमातको पनि आवश्यक छ यस्लाई फस्टाउनको लागि।


वैद्यनाथ उपाध्याय
लेखकीय सम्पर्क- खांखलाबारी, उदालगुडी-784509, बीटीएडी, असम। 7002580050/7896907741(M)
Email: baidyanathupadhyaya06@gmail.com

Saturday, 11 January 2020

समकालिन गोर्खाबोधी लेखक : गोर्खा चिन्तक स्वर्गीय पूर्ण छेत्री श्रद्धापूर्ण स्मरण।।।

समकालिन गोर्खाबोधी लेखक : गोर्खा चिन्तक स्वर्गीय पूर्ण छेत्री श्रद्धापूर्ण स्मरण।।।
**
(बोगीराम गोर्खा भण्डारी, टकौबारी गहपुर)
**
गत १७ जुलाईको दिन ढेकियाजुलिबाट सक्रिय सचेतन युवा, गोर्खा छात्रकर्मी रजत निरोला भाइले सम्पर्क  गरेर अवगत गर्नु भयो कि अगामी १७-१८ अगष्ट सन.२०१९ मा अखिल असम गोर्खा छात्र संघ शोणितपुर जिल्ला समितिको ३८ औं द्वीवार्षिक अधिवेशन खनामुखमा अनुष्ठित गर्ने निधो भएको छ । सो औसरमा एउटा स्मारिका पनि प्रकाशित गरिने तय भएर सम्पादना समिति गठन गरिएको छ। तसर्थ सो स्मारिकामा गोर्खा जाति सम्बन्धमा विषय तोकेर लेखहरू आमन्त्रण गरिने भएको अनि तपाँइबाट “समकालिन गोर्खावादी लेखक” यस विषयक लेख पाउने विश्वास आशा अपेक्षा राखेको छौं। कृपया हजुरको लेख भरिसक्के आगामी २७ जुलाई भन्दा अघिनै rajatbharadwaj1994@gmail.com मा इमेल गरिदिए आभारी रहने थियौं। ल हुन्छ म सक्तो प्रयास गर्ने छु भने, तर पनि आआफ्नो विभिन्न व्यस्ततामा बिर्सीने रोग नै छ र फेरि बेला-बेला याद गराउँदै गर्नुपर्छ भन्ने चैं संलघ्न प्राय सबैको अनुभवको कुरा हो। तदानुरूप याद दिलाउने कामपनि २१ तारिक पुन्: गरेका हुन रजत भाइले।  यसैकारण उसैदिन देखि मन बनाएर यो लेख लेख्नुपर्ने कर्तव्य बन्यो र निर्धारीत समय भित्रै इमेल गरिन्छ ।  
*
निर्धारीत शीर्षकमा पहिलो स्थान ओघट्ने अग्रज हुन- गुवाहाटीका स्वर्गीय पूर्ण छेत्री।यस लेखमा उहाँको संक्षिप्त जिवनी परिचय केही समेट्ने प्रयास गरिएको छ ।
परिचय :-
सन १९६१ (1961) को २९ (29) दिसेम्बरको दिन असमको शिलचर अन्तर्गत वकील पट्टीका बासिन्दा गोर्खा सैनिक दलबहादुर छेत्री र डिल्ली कुमारी छेत्रीको जेठो छोराको जन्म हुन्छ जसको नाम राखियो पूर्ण छेत्री। सैनिक जागिरबाट अवकाश  ग्रहण गरे पछिनै क्रिश्चियन बस्ती उदयाचल, दिसपुर गुवाहाटीमैं स्थायी बसोबासोको परिवन्ध गरेर पुन: केन्द्रीय जल आयोगमा कर्मरत हुन्छन लाहुरे स्व: दल बहादुर छेत्री।  नानी हुर्कीदैं गए पछि स्कुल पढाइको परिबन्ध गरे, र सन १९७९ (1979) मा   गुवाहाटीकै 'तरूणराम फुकन हिन्दी हाई स्कुल'बाट मेट्रीक परिक्षा उत्तीर्ण हुन्छन-पूर्ण छेत्री।

समय र परिस्थितिगत समस्या अनि सोच बिचार अनुसार सन १९८१(1981)मा  पुर्ण छेत्रीपनि सेनाकै कुमाउँ रेजिमेन्टमा भर्ना हुन्छन। कर्तव्य पालन गर्दा-गर्दै उनको हात भाँचिएको कारण सन १९८२(1982) मै स्वास्थ जनित कारणले सेवाबाट अवकाश मिल्छ ।मात्रै एकबर्ष सैनिकको रूपमा देशको सेवा गरेर अवकाश ग्रहण गरे पछि प्राप्त हुने पेन्सनको थोरै रकमले घरजम चल्न सारो पर्ने र आफूलाई पनि व्यस्त रख्तै केही काम गर्ने तय गरेर आफ्नो शिक्षाको सद्योपयोग गर्दै गुवाहाटीमै बेसरकारी स्कुलको शिक्षक र पत्रकार समेतको कर्तव्य पालन गर्न थाल्छन । त्यसको संसगै जातिय विभिन्न संस्था-संगठन सित जडित हुदैँ विभिन्न अहोदामा सेवा  योगदा पुर्याउदैँ  आएका हुन । असमबाट गोर्खा भाषाको पक्षमा अटल र समलव्यक्ति पूर्ण छेत्रीज्यूको संक्षिप्त साहित्यिक व सामाजिक जीवन यस प्रकार देखिन्छ । 
(साहित्यिक)
1) सह-सम्पादक-  :पूर्वोध्वनि (हिन्दी-1989
2) सम्पादना सल्लाहकार : पूर्वोध्वनि (हिन्दी-1991
3) सम्पादक : युवा दर्पण(अखिल गुवाहाटी नेपाली युवा परिषद्को मुखपत्र-1992)
4) सहयोगी सम्पादक : असम गोर्खा सम्मेलन स्मृतिग्रन्थ-1992
5) सम्पादक : ‘निकेतन’ वार्षिक मुख-पत्र, नेपाली साहित्य-कला निकेतन-1997
6) सम्पादक : ‘पुष्पाञ्जली’( स्व: नर बहादुर ठकुरी)
7) सम्पादक : भानु स्मारिका (स्वर्ण जयन्ती)। गुवाहाटी भानु जयन्ती समारोह-2014
8) सम्पादक : पाक्षिक खुकुरी-2006।

(सामाजिक संघ-संगठन)
9) कार्यालय सचिव : अखिल असम नेपाली छात्र संघ (वर्तमान आग्सु-1986)
10) भूतपूर्व कार्यलय सचिव : असम गोर्खा सम्मेलन
11) भूतपूर्व सदस्य :अखिल भारतीय नेपाली(गोर्खाभाषा) भाषा समिति ( केन्द्रीय समिति)
12) संस्थापक सह-सचिव : असम गोर्खा संग्राम परिषद
13) संस्थापक सभापति : अखिल गुवाहाटी नेपाली युव परिषद (पछि अध्ययन मन्थनले गोर्खा युवा परिषद पार्नुपर्ने बोध अनुभव)
14) भूतपूर्व प्रचार सचिव : नेपाली साहित्य परिषद
15) भूतपूर्व सदस्य : असम नेपाली साहित्य सभा
16) भूतपूर्व मूल-सचिव : नेपाली सुरक्षा परिषद कामरूप जिल्ला समिति
17) भूतपूर्व कार्यकरी सभापति : नेपाली साहित्य कला निकेतन गुवाहाटी
18) भूतपूर्व मूल-सचिव : नेपाली मन्दिर प्रवन्धक समिति गुवाहाटी।
19) भूतपूर्व मूल-सचिव : सेउजी साहित्य सभा, असम साहित्य सभाको शाखा।
20) संस्थापक प्रवक्ता  : गोर्खा अटोनोमास काउन्सिल डिमाण्ड कमिटि (आग्सुद्वारा गठित)
प्रकाशित कृति:- 
१).”सुर्योदय हुनुभन्दा अघि’ ,(खण्डकाव्य-1997)
२).” हामी गोर्खा हामी भारतीय” ( उल्लेखित निबन्ध संग्रह-2007)
३) ” गोर्खा चिन्तन”,( निबन्ध संग्रह-2009)
४)” बैशाख पन्द्र गते” , (गोर्खा जातिय समानताबोधी सामाजिक उपन्यास 2012) 
सम्मानित  : 
भाषा संग्रामी सम्मान (भानेभास, केन्द्रीय समितिद्वारा), 
: आग्सु रजत जयन्ती समारोहमा सम्मानित 
पारिवारीक जीवन:- :
 पत्नि श्रीमती निर्मला छेत्री  वैवाहिक बर्ष 1982 , भानु छेत्री जेठो छोरा र सीमा छेत्री बुहारी, जनक छेत्री कान्छो छोरा ।
जातिय छात्र संगठन आग्सुको उत्थानकालको बौद्धिक र तार्कीक भण्डार र जीएसीडीसीको संस्थापक प्रवक्तापनि रहेका पहिलो सशक्त गोर्खे कलमकार पूर्ण छेत्री वास्तवमा हेर्दा असम/भारतीय गोर्खा महाजातिको एक आदर्श चिन्तक, लेखक दर्बीलो स्तम्भनै भन्नु पर्छ। पारिवारिक आर्थीक अवस्था दर्बीलो नभए तापनि जातिय एकताको सांगठनिक प्रयासहरूमा तुरून्तै पुग्ने , प्रयोजन र दायित्व अनुशार तथ्यात्मक वक्तव्य दिन सक्ने व्यक्ति । व्यक्तिगत रूपमा गोर्खा महाजातिय चिन्तनका प्रयासरत सिकारू पाइलाहरूमा उनले औँलो थामी दिएको भन्दापनि गलत नहोला । किनकि असमको पहिलो शसक्त र तथ्यात्मक निर्धक्क गोर्खा जातियताको अडानका  लेखकनै उनै थिए।
सन  2007 मा प्रकाशित उनको दोस्रो कृति "हामी गोर्खा हामी भारतीय" गोर्खा जातिय परिचायक तथ्यात्मक निबन्ध संग्रहनै आजको युवा जमातको निम्ति उर्जा स्रोत मान्न संक्षिप्त तथ्य भण्डार भन्न सकिन्छ । त्यो किताप छापिए जति पूरै सकिए,   तर पुन प्रकाशनको लागि आर्थीक अवस्थाले उनलाई साथ नदिएको कारण धेरै पाठकको त्यो माग पूरा हुन सकेन।
विगतको दिनमा आग्सुको स्वायत्वशासित परिषदको माग उर्लीएको फलस्वरूप असम सरकारले सन २०१० मा गठन गरेको अस्थायी व्यवस्था “गोर्खा उन्नयन परिषद असम ( जीडीसी) ले धेरै  लेखकका किताप प्रकाशित गरिदिएको कुरा सुनिन्छ भने यस्ता जातिय चिन्तनका जान्नुपर्ने तथ्यात्मक पुस्तकहरूलाई पुन प्रकाशित गर्नुपर्ने सुचित गरितापनि दायित्ववोध नगरेकोमा उनको चित्तमा दुखेसो रहेको अस्पष्टरूपमा उहाँसितको भेटघाटमा र फोनमा कुरा गर्दा अनुभव गरिएको थियो।
प्रसङ्गमा  चाखलाग्दो र उदेकलाग्दो कुरा अटल गोर्खा जातियताबोधी तथ्यात्मक लेखक पूर्ण छेत्रीका कृतिको समिक्षा भनौ मुल्याङ्कन अथवा भनौ समालोचना असम भूमिका कुनै साहित्यकारले कतै गरेको देखिएन अहिले सम्म । किताप  खुबै दर्कारी भन्दै दुलियाजानका साहित्यकार शिवकुमार नेवारले दस प्रति  लगेर धेरैजना स्थापित साहित्यकारगणको बिच बितरन गर्दै समिक्षा हवोस भन्ने प्रयत्न गरेको छ बर्ष पुग्यो भन्ने थाहा लाग्छ।  कि त नेपाली जाति भन्ने लेखक महानुभवले त्यो तथ्यात्मक कृतिमा समिक्षा लेख्नजाँदा जुकालाई नुन हालेझैँ अवस्था भएको हुनपुगेको हुन सक्छ नत्र त्यी तथ्यात्मक कितापहरूको समिक्षा गर्न सामर्थवान साहित्यकारनै छैनन हाम्रो यता भन्ने कुरा अनुमान गर्नु पर्ने हुन्छ। होइन भने सहित्यिक कृतिहरूको समिक्षापनि राजनीतिको जस्तो दलगत अनि अहोदा गत अथवा आग्रह अनुरोध बिन्तिको आधारमानै हुने गर्छ भन्नेकुरा ठान्नुपर्ला !!!!! 
खर्चेको रकम त उठेन एकचोटीपनि, तयारी गर्दैछु अर्को एउटा आखिरी प्रकाशित गर्छु  फेरिपनि । आज धेरैदिन पछि फोन सम्पर्कमा २ साल अघि भन्नु भएको थियो गोर्खा लेखक पूर्णदाइले ।
कालक्रममा एकान्तको साथी बनिदै अन्तरमनको दर्द निबारक प्रचलित पेय,कटुवालको झै जीवन साथी बनिदै गयो उनकोपनि। गोर्ख महाजातिको  चिन्तक गोर्खा भाषाको समर्थनमा तथ्यात्मक लेख/किताप  असमबाट लेख्ने पहिलो व्यक्ति पूर्ण छेत्रीज्युको अथक प्रयासलाई गोर्खे सलाम ।  मत्रै ५६ बर्षको जीवनको बीटमार्दै दिनांक ०९-०८-२०१८ मा उहाँको देहान्त भयो।गोर्ख महाजातिको  चिन्तक गोर्खा भाषाको समर्थनमा तथ्यात्मक लेख/किताप  असमबाट लेख्ने पहिलो व्यक्ति पूर्ण छेत्रीज्युको अथक प्रयासलाई गोर्खे सलाम सहितै हार्दिक श्रद्धान्जली।असमका गोर्खा युवा जागरणका अग्रणी मार्गदर्शक सचेतन गोर्खा चिन्तक पूर्ण छेत्री अमर रहुन। उनले सजाएको सामाजिक समानतयुक्त गोर्खा महाजातिको  सपना साकार हवोस। 

बोगीराम गोर्खा भण्डारी

परिचय

गोर्खा दर्पण छाया

गोर्खा दर्पण छायाको उद्देश्य भारत तथा विश्व भरिनै छरियेर बसेका गोर्खा हरुको एक हुने मञ्च हो, जस्मा साहित्य, समाचार लगायत अन्य अनेको समसामयिक...